Voorstellen

Mijn naam is Annette Born. Ik ben getrouwd met Arnoud en moeder van Fleur (1994). En ik had overgewicht. Overgewicht. Zomaar een woord. Maar wél een woord dat debet was aan een gelukkig leven.

Ik kwam ter wereld met ruim negen pond en 56 cm. Ik was een stevige kleuter. Een mollig schoolkind en werd tijdens mijn puberteit meer dan mollig. Vanaf mijn jongste jaren heeft mijn gewicht me in de greep gehad. In negatieve zin. Slank zijn leek me een droom. Zelfs al toen ik nog maar zes jaar was.

Hoewel ik niet bepaald een muurbloempje was, ik nooit ben gepest en ik goed in de groep lag, besloot ik op mijn vijftiende iets te doen aan mijn overtollige kilo’s. Nadat ik overigens al heel wat pogingen had gedaan om gewicht te verliezen. De poging die ik op mijn vijftiende deed sloeg over in de ziekte ‘Anorexia Nervosa’.

Van ruim zeventig kilo transformeerde ik in een schim van mezelf. Ik woog op het dieptepunt 43 kilo.

Terwijl ik aan het infuus lig in het ziekenhuis zegt de arts tegen mij: ‘Annette, als jij zo doorgaat ga je dood’.

Ik wilde helemaal niet dood! Ik wilde slank zijn.

En zo bekocht ik mijn obsessie bijna met de dood.

Rond mijn twintigste levensjaar heb ik met behulp van veel specialisten mijn eetgedrag onder controle. Tijdens mij studententijd weeg ik net zoals mijn vriendinnen rond de 65 kilo.

Het leven gaat in een stroomversnelling. Ik trouw met mijn jeugdliefde en al snel zijn we dolgelukkig met de komst van dochter Fleur. Minder blij ben ik met de kilo’s. Aan het einde van de zwangerschap tik ik ruim boven de honderd kilo.

En dan weet ik écht wat een strijd is.

Ik val af, ik kom weer aan. Ik doe alle diëten die er bestaan, ik val af. Maar zodra ik weer start met een gewoon eetpatroon, kom ik alle afgevallen kilo’s weer aan, met rente. Ik ga iedere dag sporten. Ik honger mezelf uit. Ik zie iedere diëtist in de omgeving van Utrecht. Resultaat? Ik val af. Blijvend op gewicht? Nee. Dat is nooit gelukt. Nooit.

Ik ga een stap verder en stap vrijwillig op de snijtafel. Een maagband zou mij redden. Hij redde me drie jaar. Maar bracht me ook in de meest vreselijke situaties. Spugen totdat ik de energie niet meer had om te spugen. Langs autosnelwegen, op vakanties met veertig graden zon op mijn hoofd. Maar alles voor het goede doel. Totdat er complicaties optraden. De maagband moest leeg. Het gevolg? Ik woog binnen drie maanden meer dan voor mijn maagbandoperatie.

Zelden heb ik me zo uit het veld geslagen gevoeld. Was dan alles voor niets?

Ik neem een aantal jaren de tijd om na te denken over de volgende stap: een Gastric Bypassoperatie. Op mijn veertigste verjaardag ben ik eruit. Ik durf de operatie aan, met dank aan mijn vertrouwen in de chirurgen van het Slotervaart ziekenhuis.

Vanaf januari 2012 leef ik met een nieuw systeem in mijn lijf. De kilo’s vliegen er vanaf. Maar ik weet heel goed dat niet alleen de Gastric Bypass me daarin helpt, ik moet zelf ook alle zeilen bijzetten. En dat doe ik. Ik noem mijn eetpatroon geen dieet, mijn eetpatroon is een nieuwe levensstijl.

Ik sport, ik eet gezond, ik zorg voor kwalitatieve goede voeding en maak altijd de beste keuze. Mooi weer en zin in een ijsje? De slechtste keuze zou een Magnum zijn, ik kies voor een Raketje. Op die manier kan ik vaak gewoon meedoen.

Bovenstaande werd mijn stelregel: ‘Zorg altijd dat je de beste keuze maakt’.

Nog een stokpaardje: ‘Zorg dat je GEEN honger hebt’. Dat voorkomt juist de snaaimomenten. Ik eet liever een boterham dan mezelf te kwellen om naar een zak chips in het keukenkastje te kijken.

Mag ik dan nooit meer iets lekkers? Natuurlijk wel! Ik heb geen straf. Maar ik kies altijd en overal zeer bewust. Eten kreeg een andere lading. Ik ontdekte dat eten losstaat van de door mijzelf opgelegde ‘gezelligheid’.

Maakt een maagverkleining dan gelukkig? In de regel niet. Geluk zit in jezelf. Geluk laat je er niet even ‘in opereren’. Maar het verliezen van gewicht heeft mijn leven wél veel gegeven: mijn gezondheid, de nieuwe vrijheid, geen schaamtegevoelens meer, een beter zelfbeeld. Zaken die wél gelukkig maken.

Toch is het een heel traject. Een maagverkleining vraagt om inzichten, om begrenzing, om discipline, om goede zelfzorg. Je bent nog niet klaar als je in de uitslaapkamer ligt. Dan begint het pas. Ik ontdekte het aan den lijve.

Ik ben Annette. Misschien heb ik de meeste van mijn beste jaren wel verspeeld aan diëten, aan schamen, aan mezelf tekort doen. Mooier kan ik het niet maken. Die tijd ligt voorgoed achter mij. Annette is namelijk veel meer dan iemand die overgewicht had. Maar dat zag ik niet in. De operatie heeft me meer dan ooit laten kijken naar mezelf. De operatie is een spiegel geweest. Iets waar ik dankbaar voor ben.

Maurits_Annette_Uitgelijnd

Uitreinking van het eerste exemplaar ‘Uitgelijnd, leven met een Gastric Bypass’, aan Dr. Maurits de Brauw verbonden aan het Slotervaart ziekenhuis.